Paniek in de tent

Ik moet eind 20 geweest zijn toen ik een virale hersenvliesontsteking kreeg. Oei oei oei. Die pijn in je nek en hoofd; wat was ik beroerd. Ik was doodziek en het duurde eindeloos.

Verhuizen naar de Sahel

Jaren later verhuisde ik met mijn babydochter naar Maroua; een slaperig, stoffig woestijnstadje aan de rand van de Sahel, in het noorden van Kameroen. Agnes was een paar maanden oud toen we in het hete seizoen aankwamen. Enkele weken later werden we gewaarschuwd voor een meningitisepidemie die rap veel slachtoffers maakte. Ik wist meteen weer hoe ziek ik was, destijds, toen ik de virale variant van die ellendige ziekte had. Natuurlijk had ik Agnes tegen alles wat los en vast zat laten vaccineren voorafgaand aan ons vertrek naar Maroua, maar voor meningitis moet je 14 maanden oud zijn en dat was ze niet.

Natuurlijk had ik Agnes tegen alles wat los en vast zat laten vaccineren voorafgaand aan ons vertrek naar Maroua, maar voor meningitis moet je 14 maanden oud zijn en dat was ze niet.

Een vaccinatie voor de hele buurt

We regelden een verpleger om op ons kantoor iedereen in te enten, en nodigden ook de families van de medewerkers uit voor zo’n levensreddend spuitje. En toen bedacht ik het. Natuurlijk! Eureka! Ik moest er gewoon voor zorgen dat niemand ziek kon worden die in de buurt van mijn baby zou komen. Opgetogen ritselde ik diezelfde verpleger, die met zijn koelboxje vol vaccins naar mijn woning toog om de mensen die in ons huis werkten (en voor de zekerheid ook hun gezinsleden), te wapenen tegen meningitis. En de buren, overburen en achterburen ook. En toen er toen nog vaccins over waren ook de mensen die vaak door de straat fietsten op weg naar hun werk. Dat waren er niet veel, in ons smalle straatje, maar toch gauw ook weer enkele tientallen. Ik was zelf behoorlijk tevreden met deze kordate actie ter bescherming van mijn kind. Als ik haar dan niet kon inenten, dan toch wel alles en iedereen in haar directe omgeving.

Ik werd er nog jarenlang om uitgelachen.

Ik moest er gewoon voor zorgen dat niemand ziek kon worden die in de buurt van mijn baby zou komen.
Nu lees ik dat vaccinatiecampagnes stil zijn gevallen in talloze landen ter wereld, vanwege het coronavirus. Mazelen, polio, tyfus, tuberculose en ook, jawel, meningitis. Al die ziektes krijgen door dat verschrikkelijke corona weer de kans grote aantallen mensen ernstig ziek te maken, te verminken of zelfs te doden.

We moeten iets verzinnen

Het was in april precies 20 jaar geleden dat ik in Maroua aankwam en deze maand exact 20 jaar geleden dat ik elke voorbij pendelende fietser liet vaccineren om mijn dochtertje te beschermen. Een nogal absurde en lachwekkende actie natuurlijk, maar als moeder doe je nou eenmaal alles om jouw kind gezond te houden. Ik breek er mijn hoofd over, de afgelopen dagen. Want we moeten iets verzinnen om zo snel mogelijk al die dochtertjes en zoontjes te beschermen tegen die virussen en bacteriën. Een absurd en lachwekkend plan is ook goed. Soms word ik graag uitgelachen.

Nu lees ik dat vaccinatiecampagnes stil zijn gevallen in talloze landen ter wereld, vanwege het coronavirus. Mazelen, polio, tyfus, tuberculose en ook, jawel, meningitis. Al die ziektes krijgen door dat verschrikkelijke corona weer de kans grote aantallen mensen ernstig ziek te maken, te verminken of zelfs te doden.