Dagboekje Griekenland dag 1

Reisverslag dag 1 Griekenland: Angst en wanhoop

‘Deze verhalen kennen we alleen uit films’, verzekert collega Kiki ons. Kiki leidt een programma op het Griekse eiland Chios om vluchtelingen en migranten psychosociale hulp te bieden.

Chios, 23 september 2019

Ondersteuning bij het onder controle krijgen van de heftige herinneringen van de vlucht, marteling, arrestaties, verkrachting en algehele ontmenselijking van de mensen die hun toevlucht zochten op deze Europese eilanden. 'Ze slapen niet, hebben nachtmerries, sommigen praten niet meer, kinderen doen zelfmoordpogingen', beschrijft onze collega de ellende.

Het officiële opvangcentrum op Chios is een detentiecentrum, en zo ziet het er ook uit. Hoge hekken, camera's, scheermesprikkeldraad, gespannen, boze bewakers. Het ontvangst voor de mensen die blij zijn dat ze veilig aangekomen zijn in Europa, is alles behalve hartelijk.


Griekenland dag 1

Het officiële opvangcentrum op Chios is een detentiecentrum, en zo ziet het er ook uit. Hoge hekken, camera's, scheermesprikkeldraad, gespannen, boze bewakers. De ontvangst voor de mensen die blij zijn dat ze veilig aangekomen zijn in Europa, is allesbehalve hartelijk.



Naast het kamp staat een groeiende groep koepeltentjes, de bewoners klampen ons hoopvol aan, sommigen zitten hier al vele weken. Achmed komt rechtstreeks uit Syrië met zijn tweeling-peuters en kleuterzoon. Zijn vrouw is zwanger, en Achmed is ziek. Hij kan maar niet geloven dat hij in zulke mensonwaardige omstandigheden terecht gekomen is. 'Hoe kán dit nou.', vraagt hij ons wanhopig. Hij had geen idee van de afschuwelijke omstandigheden die hij aan zou treffen, verzekert Achmed ons, 'anders was ik nooit gekomen'. Achmed betaalde de mensensmokkelaars in Turkije 1500 dollar per persoon, een klein vermogen.

Achter een boom, 15 meter van ons vandaan, zitten twee jonge meisjes te poepen. Achmed wijst naar hen, 'kijk dan', roep hij, 'dit kán toch niet.'