'WE HEBBEN NIETS,' HERHAALT HIJ NOG EENS, 'HELEMAAL NIETS MEER'


Arsal, Libanon, zaterdag 19 januari 2019 - Dag 3
    
Met gebalde vuisten en scherpe keelklanken schreeuwen ze woedend door elkaar heen, de menigte mannen die om ons heen is komen staan. We zijn in een van de vele vluchtelingenkampjes die we bezoeken in en rond Arsal, 10 kilometer van de grens met Syrië.

Een oudere man werpt zich op als het aanspreekpunt van de armoedig geklede Syriërs. Vrijwel niemand heeft fatsoenlijk winterschoeisel, of een jas. We staan in de sneeuw, de zon laat zich vandaag maar heel af en toe zien, en het is bitter koud. De oudere man, Mahmoud, blijkt 52 jaar oud te zijn, 3 jaar jonger dan ikzelf. De tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor Mahmoud. Zijn gezicht wordt getekend door diepe groeven, zijn tanden zijn slecht onderhouden en zijn ooit zwarte haardos is grijs en dun geworden.
    
Mahmoud vertelt, terwijl hij van het ene op het andere been wipt, ongetwijfeld om even zijn blote voet uit de koude sneeuw te tillen. De man praat snel, struikelt over zijn woorden, alsof hij bang is dat we niet naar zijn hele verhaal zullen luisteren. De vader van 4, en trotse grootvader van een klein jongetje, is eerst heel kwaad, en begint dan hartverscheurend te snikken, de tranen stromen over zijn wangen, alsof hij zich pas nu realiseert hoe miserabel en wanhopig zijn leven en toekomst eruitzien. Zijn tent lekt, net als die van vrijwel alle 130 families in dit kamp. De menigte mannen knikt instemmend. Het is nat en koud bij hen thuis in de tent, niemand heeft geld om brandstof voor hun kacheltjes te kopen, en evenmin voor warme kleding of goede schoenen.
    
Tot overmaat van ramp wil de eigenaar van het terrein waar de 130 schamele tenten op gebouwd zijn dat de vluchtelingen weggaan, hij wil zijn grond gebruiken om een winkel op te bouwen. ‘Waar moeten we naartoe,’ schreeuwt Mahmoud wanhopig uit. ‘We hebben niets,' herhaalt hij nog eens, ‘helemaal niets meer.'
    
Ik heb geen antwoorden, kan het nauwelijks aanzien, deze oneindige ellende. We besluiten om alvast € 200.000 euro uit onze reserves voor te schieten voor onmiddellijke hulp aan deze mensen, voor dat wat zijzelf vinden dat het hardst nodig is, zoals brandstof, matrassen, kleding, schoeisel of medicijnen. 

HELP JIJ DE SYRISCHE VLUCHTELINGEN IN LIBANON DE WINTER DOOR?